Τα νύχια τα βλέπω πρώτα σαν εικόνα. Πριν ρωτήσω αν ένα χρώμα “φοριέται”, ρωτάω αν κρατάει το βλέμμα. Αν έχει γραμμή, ένταση, διάθεση. Αν το χέρι μοιάζει να ανήκει σε μια μεγαλύτερη εικόνα και όχι μόνο σε ένα ραντεβού για μανικιούρ.
Γράφω για τις ελληνικές τάσεις, αλλά όχι σαν μικρά beauty νέα που περνούν και χάνονται. Η Ελλάδα έχει δικό της οπτικό βάρος. Το φως είναι δυνατό, οι επιδερμίδες συχνά πιο ζεστές, τα κοσμήματα αγαπούν το χρυσό, τα ρούχα αλλάζουν με την εποχή, το νησί και την πόλη. Όλα αυτά αλλάζουν και το πώς στέκεται ένα μανικιούρ.
Ένα άτονο χρώμα χάνεται γρήγορα εδώ. Ένα δυνατό χρώμα, αν είναι σωστό, μπορεί να γίνει κομμάτι της εικόνας: στο τραπέζι, στη βραδινή έξοδο, στο τιμόνι, στο καλοκαιρινό φως, δίπλα σε ένα μαύρο φόρεμα.
Δεν με ενδιαφέρει η δημόσια προσωπική έκθεση. Προτιμώ να μιλούν η εικόνα και το άρθρο καθαρά. Το περιοδικό κρατά αυτή τη γραμμή για όλους μας, κι εμένα μου πάει.
Για μένα το μανικιούρ δεν είναι μόνο διακόσμηση. Είναι πλαίσιο, σχήμα, διάθεση. Ένα χέρι μπορεί να δείχνει δουλεμένο ή τυχαίο. Ένα χρώμα μπορεί να είναι όμορφο αλλά κενό. Ένα σχέδιο μπορεί να είναι απλό και να έχει δύναμη.
Δεν γράφω για να πω σε κάθε αναγνώστρια τι είναι “ωραίο”. Αυτό είναι εύκολο. Γράφω για να βλέπουμε γιατί ένα μανικιούρ φτιάχνει εικόνα και ένα άλλο απλώς υπάρχει.
Το χέρι πρέπει να ανήκει στην εικόνα. Αλλιώς το χρώμα μένει μόνο χρώμα.