Πάντα εμπιστευόμουν περισσότερο το ήσυχο μανικιούρ από το πολύ δυνατό. Όχι γιατί δεν αγαπώ το χρώμα. Το αντίθετο. Πιστεύω πως η ομορφιά γίνεται πιο σίγουρη όταν πλησιάζει το φυσικό χέρι και δεν προσπαθεί να τραβήξει όλο το δωμάτιο πάνω της.
Γράφω για τις τάσεις από την Αμερική, αλλά δεν τις κοιτάζω μέσα από τον θόρυβο. Με ενδιαφέρει τι μένει όταν περάσει το viral: το sheer pink που κάνει το χέρι να δείχνει ξεκούραστο, το nude που ταιριάζει πραγματικά στην επιδερμίδα, το milky που φαίνεται καθαρό και όχι ψεύτικο, η λάμψη που μοιάζει με φροντίδα.
Για μένα minimal δεν σημαίνει άδειο. Σημαίνει ότι κάθε μικρή απόφαση φαίνεται. Το μήκος, η άκρη, η διαφάνεια, η γυαλάδα, η αναλογία. Ένα μανικιούρ δείχνει ακριβό μόνο όταν αυτά τα ήσυχα σημεία είναι σωστά.
Δεν ζω δημόσια και δεν θέλω να γράφω σαν να παίζω ρόλο. Μου ταιριάζει περισσότερο η παρατήρηση. Υπάρχει ομορφιά και στην ιδιωτικότητα, κι ίσως γι’ αυτό προσέχω τόσο τη λεπτότητα.
Γράφω για αναγνώστριες που θέλουν απαλότητα χωρίς αδυναμία, κομψότητα χωρίς προσπάθεια και μανικιούρ που να είναι όμορφο κι από κοντά, όχι μόνο στη φωτογραφία.
Δεν χρειάζεται κάθε look να κάνει θόρυβο για να μείνει στη μνήμη.
Μερικές φορές το πιο κομψό νύχι είναι εκείνο που αφήνει το χέρι να αναπνεύσει.