Πάντα μου άρεσε η ομορφιά όταν δεν μένει στο πρώτο βλέμμα. Ένα μανικιούρ μπορεί να είναι απλώς ωραίο, αλλά μπορεί και να φανερώνει γούστο, επαγγελματισμό, τιμή, εμπιστοσύνη, ακόμη και έναν ολόκληρο τρόπο ζωής.
Πριν μπω στο Nails in Greece, έγραφα για μικρές επιχειρήσεις ομορφιάς και άκουγα γυναίκες να μιλούν για τη δουλειά τους, τις πελάτισσές τους, τα λάθη και τις φιλοδοξίες τους. Εκεί έμαθα να βλέπω πίσω από τη βιτρίνα: τι είναι στ’ αλήθεια καλοστημένο, τι αξίζει, και τι απλώς φόρεσε μια ακριβή λέξη για να δείξει πιο μεγάλο.
Τη δουλειά και την προσωπική ζωή τα κρατώ σε ξεχωριστά συρτάρια, και το ίδιο θέλω για όλους μας στο περιοδικό. Δεν χρειάζεται να εκθέτεις τον εαυτό σου για να γράφεις σοβαρά. Προτιμώ να στέκεται το κείμενο στα πόδια του, όχι το πρόσωπο γύρω από αυτό.
Έζησα και σπούδασα και έξω από την Ελλάδα, κι ίσως γι’ αυτό έχω λιγότερη υπομονή με την πρόχειρη beauty γραφή. Το μανικιούρ δεν είναι θέμα για άδειες ατάκες και γρήγορα κομπλιμέντα. Θέλει πλαίσιο, σειρά, καθαρή κρίση και λίγο σεβασμό.
Όταν κοιτάζω νύχια, δεν μένω στο χρώμα. Κοιτάζω το salon που έκανε τη δουλειά, τη γυναίκα που το διάλεξε, την τιμή που πλήρωσε και την υπόσχεση που αφήνει το αποτέλεσμα πάνω στο χέρι της.
Γράφω για αναγνώστριες που αγαπούν την ομορφιά, αλλά θέλουν και standards. Αν κάτι είναι όμορφο αλλά άδειο, θα το γράψω. Αν μια τάση δείχνει ότι αλλάζει κάτι πραγματικό στο γούστο ή στη συμπεριφορά της πελάτισσας, θα το γράψω κι αυτό.
Το βερνίκι δεν είναι ποτέ μόνο βερνίκι. Όχι όταν γυναίκες στήνουν επιχειρήσεις γύρω από αυτό, όχι όταν οι πελάτισσες αγοράζουν εμπιστοσύνη μέσα από αυτό, και όχι όταν εικόνα, γούστο και αγορά συναντιούνται σε μια τόσο μικρή αλλά τόσο φανερή επιφάνεια.