Δεν γράφω για τα νύχια επειδή νομίζω πως κάθε καινούριο χρώμα θέλει χειροκρότημα. Τα περισσότερα δεν το θέλουν. Γράφω γιατί το μανικιούρ είναι υπηρεσία, και η υπηρεσία πρέπει να κρίνεται με καθαρό μυαλό.
Μια πελάτισσα δίνει τα χέρια της, τον χρόνο της και τα χρήματά της. Αυτό δεν είναι μικρό πράγμα. Το salon δεν υπάρχει μόνο για να βγάλει μια ωραία φωτογραφία ή να τρέχει πίσω από ό,τι φωνάζει το internet. Υπάρχει για να δώσει καθαρή δουλειά, τίμια αντιμετώπιση και αποτέλεσμα που σηκώνει εμπιστοσύνη.
Εκεί πάει πρώτα το μάτι μου. Στη γραμμή κοντά στα επωνύχια. Στο σχήμα. Στον χρόνο. Στον τρόπο που μιλούν στην πελάτισσα. Στην τιμή. Στον σεβασμό. Στον λόγο που μια γυναίκα κλείνει ξανά ραντεβού ή φεύγει και δεν ξαναπατάει.
Στην Ελλάδα την ξέρουμε καλά τη διαφορά ανάμεσα στο πραγματικά καλό και στο απλώς στολισμένο. Ένα salon μπορεί να λέει “premium” όσο θέλει. Αν η δουλειά είναι βιαστική, αν το προϊόν κάθεται χοντρό, αν η πελάτισσα νιώθει πως την ξεπετάνε, τότε δεν είναι premium. Είναι απλώς ακριβό.
Την προσωπική μου ζωή την αφήνω έξω από τη δουλειά και αυτό μου ταιριάζει. Προτιμώ να μιλούν τα άρθρα. Δεν με τραβάει ο θόρυβος. Με ενδιαφέρουν τα standards.
Γράφω για πελάτισσες που θέλουν να ξέρουν τι αξίζει να πληρώνουν, αλλά και για επαγγελματίες που θέλουν δουλειά σταθερή για τους σωστούς λόγους. Η κίνηση είναι καλή. Η πελάτισσα που επιστρέφει είναι καλύτερη απόδειξη.
Σέβομαι την καθαρή δουλειά, τη δίκαιη τιμή, τη σωστή εξυπηρέτηση και τις τεχνίτριες που κάνουν τα βασικά με πειθαρχία. Δεν είναι περίπλοκο. Απλώς το ξεχνάμε συχνά.