Συνήθως καταλαβαίνω πως μια τάση στα νύχια τελειώνει πριν προλάβουν να την παρουσιάσουν σαν καινούρια. Δεν είναι κάποιο φοβερό ένστικτο. Είναι παρατήρηση, και λίγη καχυποψία απέναντι σε ό,τι πλασάρεται πολύ εύκολα.
Κοιτάζω το feed, τα σχόλια, τη νύχτα, το χέρι που κρατάει ποτό, το κινητό, το τσιγάρο έξω από ένα event, το styling, τα κοσμήματα, τη λεπτομέρεια που προδίδει αν κάτι έχει ακόμη ζωή ή αν ήρθε δεύτερο χέρι.
Είμαι νέος, Έλληνας, queer, και ξέρω πως η εικόνα δεν είναι ποτέ αθώα. Ένα μανικιούρ μπορεί να δείχνει απαλότητα, attitude, συμμετοχή σε μια σκηνή ή απλή αντιγραφή χωρίς αίσθηση. Καμιά φορά δεν φταίει το χρώμα. Φταίει ποιος το φοράει και πώς το κρατάει.
Γράφω μέσα από αυτόν τον οπτικό θόρυβο: Αθήνα, μόδα, nightlife, social beauty, PR ενέργεια και μικρούς κώδικες γούστου. Δεν βλέπω τα νύχια μόνο σαν διακόσμηση. Τα βλέπω σαν γλώσσα.
Δεν χρειάζεται η προσωπική ζωή να γίνεται δημόσιο υλικό. Μου αρέσει σχεδόν η ειρωνεία ότι μπορώ να γράφω για το feed χωρίς να γίνομαι εγώ feed. Έτσι η ματιά μένει πιο καθαρή.
Αν με διαβάζετε, είναι για να καταλαβαίνετε τι φαίνεται ακόμη ζωντανό, τι έφτασε αργά, τι έχει fashion ή queer σήμα, και τι είναι απλώς η ασφαλής εκδοχή που πέρασε στα salons όταν η στιγμή είχε ήδη φύγει.
Ένα μανικιούρ μπορεί να είναι καθαρό και παρ’ όλα αυτά να μην έχει καθόλου σκηνή. Εγώ συνήθως ψάχνω εκείνα που έχουν.